कल्पनाको देशमा छु
सपनाको शहरमा छु
आफ्नै जिवन आज
आफै सङ्ग छैन
सबैमा भागबण्डा लागेको छ
कसैको छोरी कसैकी बुहारी
कसैकी दिदी कसैकी बहिनी
कसैकी श्रीमती र कसैकी आमा त थिए
नै तर आज अरु धेरै धेरै भएर
जिउन बाध्य छु
उठेका छन आफै भित्र
केवल अनगिन्ती प्रश्नहरु
गुमेका छन आफैदेखि
आफ्ना सारा अधिकारहरु
अल्मली रहेछु, के हो मेरो जिन्दगी ?
के हो मेरो सपनी ?
म मान्छे हुँ कि यन्त्र ?
आफैलाई सोधिरहेछु
म आशा हु कि आकाश ?
आफैलाई खोजिरहेछु,
लाग्दो हो कसैलाई
साह्रैं सहज हुन्छ
दुरदेशको जिवन
कल्पना गर्नलाई के पो चाहिन्छ र ?
भोग्नेलाई मात्र थाहा हुन्छ
खुकुरीको पिडा
रुनेलाई मात्र थाहा हुन्छ
आशुको डाहा
यो यान्त्रिक शहरमा ब्यर्थै खोजी रहेछु
मेरो देश जस्तै
मैले हिडेका गोरेटाहरु
मैले बिसाएका चौतारीहरु
